KÖR KUYULARDA MÜCADELE...

[cetin445]

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamın birinin eşeği, kuyunun birine düşmüş.
Niye düşer, nasıl düşer sormayın. Eşek bu. Düşmüş işte.
Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı belki, üzerine de toprak dökülmüştü.
Zamanla tahta çürüdü, zayıfladı, toprakta biten otları yemek isteyen eşeğin ağırlığını çekemedi ve güm.
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvrandı, bağırdı kendi dilinde. Ayıptır söylemesi, anırdı yani.
Sesini duyan sahibi gelip baktı ki vaziyet kötü.
Zavallı eşeği kuyunun dibinde melul mahzun bakınıyor. Üstelik yaralanmış.
Karşılaştığı bu durumda kendini eşeği kadar zavallı hisseden adamcağız köylüleri yardıma çağırdı.
Ne yapsak, ne etsek, nasıl çıkarsak soruları havada kaldı.
Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalışmaya değmez.
Tek çare, kuyuyu toprakla örtmek.
Ellerine aldıkları küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attılar.
Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları, her seferinde silkinerek dibe döktü.
Ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her an biraz daha yükseldi .
Ve sonunda yukarıya kadar çıkmış oldu. Köylüler ağzı açık bakakaldı.

Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır. Ne bazeni, çoğu zaman.

Toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur.

Bunlarla başetmenin tek yolu, yakınıp sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmak, aydınlığa adım atmaktır.

Kör kuyuda olsak bile...

[hatice zuhal pala]

çok güzel bir yazı arkadaşım gerçekten çok teşekkür ederim....
nedense biz insanoğluna yakınmak sızlanmak ah vah etmek daha kolay geliyor...bu yazıyı odama asıp her gün okuyacağım zorluklarla mücadelede bana çok yardımcı olacak....

[jonturk_emre]

teşekkürler

[ogulcan]

güsel bir yazı

[efemanco]

ellerine sağlık...

[gurbetcimanço]

allah kime ne zaman ne gösterir bilinmez
çıkmadık candan ümit kesilmez derler öyle de
bunun en güzel örneğini geçtiğimiz günlerde rahmetli bartış akarsu abimizde gördük
tosy gibi bi arabanın içinde kaza anında iki kişi öldü
ama o 5 gün yaşayabildi
eğer yiyecek ekmeği içecek suyu soluyacak havası daha olsaydı onu da yer içer solur öyle giderdi
her zaman bu günümüze şükredelim