SONSUZA DEK NE ÇANAKKALE'DEN GEÇEBİLİRLER
NE DE YURDUMUN BİR BAŞKA YERİNDEN
İSTERLERSE EN DONANIMLI SİLALARIYLA GELSİNLER,
SULARA GÖMÜLÜR GİDERLER
ÇANAKKALE GEÇİLMEZ...
Moderatörler: barışhayranı, Mod
ÇANAKKALE GEÇİLMEZ...
BU GÜÇ HER ZAMAN BİZDE VAR.
SONSUZA DEK NE ÇANAKKALE'DEN GEÇEBİLİRLER
NE DE YURDUMUN BİR BAŞKA YERİNDEN
İSTERLERSE EN DONANIMLI SİLALARIYLA GELSİNLER,
SULARA GÖMÜLÜR GİDERLER
SONSUZA DEK NE ÇANAKKALE'DEN GEÇEBİLİRLER
NE DE YURDUMUN BİR BAŞKA YERİNDEN
İSTERLERSE EN DONANIMLI SİLALARIYLA GELSİNLER,
SULARA GÖMÜLÜR GİDERLER
ÇeTiN!!!
teşekkürler Çetin, bugün bunu bekliyordum senden 
devamını da beklerim
devamını da beklerim
En son Yakupca tarafından Pzr Mar 19, 2006 14:08 pm tarihinde düzenlendi, toplamda 1 kere düzenlendi.
İlle de Barış !!! O'nun kadar bize bizi anlatan olmadı hiç !
Sus ve Dinle!...
Sus ve Dinle!...
-
barışhayranı
- Moderator
- Mesajlar: 686
- Kayıt: Pzt Eyl 05, 2005 14:23 pm
- Konum: Kadıköy
BİR FRANSIZ GENERALİ
"1930 yılında Fransızlara ait bir mezarın açılışında bulunan general,Şehitlerimizin bulunduğu kabirleri de ziyaret etmeden gidememiş ve yanındaki Fransız topluluğa şunları anlatmıştır."
-Efendiler! Sizlere hafızamda hala taptaze kalan canlı bir hatıramı anlatmak istiyorum.Türk askeri,dünyada eşine ender rastlanan hasletlere sahiptir... Dinleyiniz! Bir sabah vakti günün ilk ışıklarıyla birlikte Türklerle süngü harbine başlamıştık.Türkler çok mahir ve cesur döğüşüyorlardı.Onlarla başa çıkmak mümkün görünmüyordu.Akşamın geç vakitlerine kadar süren çarpışmalardan sonra,yaralılar toplanırken,ben de harp sahasına gelmiştim.O karışık hengamede gördüğüm manzarayı,her şeyi bir kenara bırakarak büyük bir şaşkınlık ve hayranlıkla seyre koyulmaktan kendimi alamadım.Şöyle ki:
"Bir Türk askeri kendi yaralarına yerden aldığı toprakları basarken,kucağına yasladığı başka bir askerin yaralarına da,gömleğinden yırttığı parçaları sarıyordu...
Efendiler! Bu fedakar,kahraman ve asil Türk askerinin kucağındaki yaralı kimdi biliyor musunuz? Sözlerini hıçkırıklarla sürdüren general,gözyaşlarını mendiliyle silerek,heyecanlı bir ses tonuyla,o Türk yiğidinin kucağındaki yaralı asker,bir Fransız,bir Fransız askeriydi! ardından da yere çöküp bir süre daha gözyaşları akıttı."
Ruhları şad olsun.
"1930 yılında Fransızlara ait bir mezarın açılışında bulunan general,Şehitlerimizin bulunduğu kabirleri de ziyaret etmeden gidememiş ve yanındaki Fransız topluluğa şunları anlatmıştır."
-Efendiler! Sizlere hafızamda hala taptaze kalan canlı bir hatıramı anlatmak istiyorum.Türk askeri,dünyada eşine ender rastlanan hasletlere sahiptir... Dinleyiniz! Bir sabah vakti günün ilk ışıklarıyla birlikte Türklerle süngü harbine başlamıştık.Türkler çok mahir ve cesur döğüşüyorlardı.Onlarla başa çıkmak mümkün görünmüyordu.Akşamın geç vakitlerine kadar süren çarpışmalardan sonra,yaralılar toplanırken,ben de harp sahasına gelmiştim.O karışık hengamede gördüğüm manzarayı,her şeyi bir kenara bırakarak büyük bir şaşkınlık ve hayranlıkla seyre koyulmaktan kendimi alamadım.Şöyle ki:
"Bir Türk askeri kendi yaralarına yerden aldığı toprakları basarken,kucağına yasladığı başka bir askerin yaralarına da,gömleğinden yırttığı parçaları sarıyordu...
Efendiler! Bu fedakar,kahraman ve asil Türk askerinin kucağındaki yaralı kimdi biliyor musunuz? Sözlerini hıçkırıklarla sürdüren general,gözyaşlarını mendiliyle silerek,heyecanlı bir ses tonuyla,o Türk yiğidinin kucağındaki yaralı asker,bir Fransız,bir Fransız askeriydi! ardından da yere çöküp bir süre daha gözyaşları akıttı."
Ruhları şad olsun.
[center]Sadece BARIŞ Olsun...[/center]
LÜTFEN SİZDE BİR MAİL YOLLAYIN!
BU İŞİ BAŞARABİLİRİZ:
viewtopic.php?t=1246
LÜTFEN SİZDE BİR MAİL YOLLAYIN!
BU İŞİ BAŞARABİLİRİZ:
viewtopic.php?t=1246
barışhayranı yazdı:BİR FRANSIZ GENERALİ
"1930 yılında Fransızlara ait bir mezarın açılışında bulunan general,Şehitlerimizin bulunduğu kabirleri de ziyaret etmeden gidememiş ve yanındaki Fransız topluluğa şunları anlatmıştır."
-Efendiler! Sizlere hafızamda hala taptaze kalan canlı bir hatıramı anlatmak istiyorum.Türk askeri,dünyada eşine ender rastlanan hasletlere sahiptir... Dinleyiniz! Bir sabah vakti günün ilk ışıklarıyla birlikte Türklerle süngü harbine başlamıştık.Türkler çok mahir ve cesur döğüşüyorlardı.Onlarla başa çıkmak mümkün görünmüyordu.Akşamın geç vakitlerine kadar süren çarpışmalardan sonra,yaralılar toplanırken,ben de harp sahasına gelmiştim.O karışık hengamede gördüğüm manzarayı,her şeyi bir kenara bırakarak büyük bir şaşkınlık ve hayranlıkla seyre koyulmaktan kendimi alamadım.Şöyle ki:
"Bir Türk askeri kendi yaralarına yerden aldığı toprakları basarken,kucağına yasladığı başka bir askerin yaralarına da,gömleğinden yırttığı parçaları sarıyordu...
Efendiler! Bu fedakar,kahraman ve asil Türk askerinin kucağındaki yaralı kimdi biliyor musunuz? Sözlerini hıçkırıklarla sürdüren general,gözyaşlarını mendiliyle silerek,heyecanlı bir ses tonuyla,o Türk yiğidinin kucağındaki yaralı asker,bir Fransız,bir Fransız askeriydi! ardından da yere çöküp bir süre daha gözyaşları akıttı."
Ruhları şad olsun.
okurken tüğlerim diken diken oldu nerden buldun bunu...
yazı için saol...
cetin445 yazdı:ÇANAKKALE'DEN ŞEHİT MEKTUPLARI
http://rapidshare.de/files/15873267/Canakkale1.pps.html
paylaşım için teşekkürler dostum....
indirdim ama benim bilgisayarda açılmadı....
saygılarla....
memet59
-
kadir 2023
- Demirbaş Üye
- Mesajlar: 1135
- Kayıt: Cmt Haz 18, 2005 19:13 pm
- Konum: 2023ün ılık bir ekim sabahından
Çanakkale Şehitlerine
Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;
'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.
Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
Mehmet Akif Ersoy
Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;
'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.
Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
Mehmet Akif Ersoy
Para pula ihtişama aldanıp kanma dostum
İçi boş insanların bu dünyada yeri yok!..
İçi boş insanların bu dünyada yeri yok!..
-
nehir taşçı
- Demirbaş Üye
- Mesajlar: 1883
- Kayıt: Prş Tem 14, 2005 15:18 pm
KINALI KUZULAR...
Alt sağdaki okla ilerliyoruz arkadaşlar...
http://www.komikler.com/komikflash/flas ... start=0&g=
Alt sağdaki okla ilerliyoruz arkadaşlar...
http://www.komikler.com/komikflash/flas ... start=0&g=İlle de Barış !!! O'nun kadar bize bizi anlatan olmadı hiç !
Sus ve Dinle!...
Sus ve Dinle!...
-
All Soul's Night
- Rekortmen Üye
- Mesajlar: 1774
- Kayıt: Pzt Haz 06, 2005 10:42 am
BİR HİLAL UĞRUNA YA RAB!!!
Bu yıl Çanakkale zaferinin 91. yıldönümünü kutluyoruz. Çanakkale deyince
akla ilk olarak kahraman Türk askeri geliyor. Burada yedi düvele karşı
mücadele eden kahraman Türk askeri aynı zamanda açlık, sefalet ve
hastalıklarla da mücadele etmiş ve savaş boyunca sadece askerlik tarihinin
değil, insanlık tarihinin sayfalarına Türk'ün gururunu ve asaletini altın
harflerle yazdırmıştır. Anlatmak için kâğıtların yetmeyeceği kahramanlık ve
asaletin bir örneğini burada aktarmak istiyorum: Türk askeri açlık ve sefalet
içerisinde savaşırken karşı tarafın askerlerinden esirler almışlardır. O gün de
tabura taze ekmek gelmiş ve askerin boğazından uzun zaman sonra taze
ekmek geçecektir. Fakat onlar bu taze ekmeği yemez ve esir askerlere
verirler. Esir askerler de bir türlü verilen ekmeği yemezler. Askerlerimiz bu
durumda neden yemediklerini merak ederler, komutanları geldiğinde
komutanım siz bunların dilinden anlarsınız hele bir sor neden verdiğimiz
ekmeği yemiyorlar derler. Komutan der ki evladım neden kendi
ekmeklerinizi esirlere verdiniz bizim saf Anadolu çocuğu askerimiz cevap
verir komutanım biz bayat ekmek yemeğe alışığız. Ama onlar alışık değildir
dedik onlar yesin. Komutan esir askerlere sorar neden yemeklerinizi
yemiyorsunuz esir askerler derler ki sizin askerleriniz bayat ekmek yiyor
bize taze ekmek verdiler kesin bunda bir iş var bizi zehirleyip öldüreceksiniz.
Tabi kendilerinde böyle bir alicenaplık olmadığı için askerlerimizin onları
zehirleyeceğini zannetmektedirler. Komutan böyle bir şeyin olmadığını
anlatmaya çalışsa da esirler yemeği yemez sonunda komutan bizim
askerlere ekmeklerden birer parça yedirir bunu gören esir askerler de
yemekleri yer. Bu örnek Çanakkale Savaşlarında askerimizin gösterdiği
asaletlerden yalnızca biridir. Türk askeri dünyaya adeta insanlık dersleri
verir. Karşısındaki düşman susuz diye onunla savaşmazdan evvel ona su
gönderir. Kim yapabilir böyle bir şey hangi millet yapar bunu. Yine malum
bir hikaye anası oğlunu başını kınalıyor komutanı nedenini sorunca asker
cevap veremiyor anasına mektup yazıyor anası da sen dört kardeşin içinde
kurbansın oğul sen İsmail doğdun seni vatana kurban ettim diyor . Hangi
milletten böyle koca yürekli analar çıkar. Irak'ı işgale gelen ABD
askerlerinden ölenlerden birinin babası çıkıp ABD başkanı dahil herkese
veryansın ediyordu. Bunu televizyonlardan hepimiz seyrettik ama dağda PKK
ile çatışırken şehit olan askerimizin babası da aynı ekranlardan oğlum şehit
oldu beni de alın ben de vatana kurban olayım diyor. Şehit anası bağırıyor
bir oğlum daha var onu da alın. Bu hilal bu topraklarda dalganıyorsa bunun
bedeli kanla ödendi ve hala daha kanla ödeniyor. Şairin dediği gibi;
ASIM`IN NESLİ DİYORDUM YA, NESİLMİŞ GERÇEK;
İŞTE ÇİĞNETMEDİ NAMUSUNU, ÇİĞNETMEYECEK.
ŞÜHEDA GÖVDESİ BİR BAKSANA, DAĞLAR, TAŞLAR,
O RÜKÜ OLMASA, DÜNYADA EĞİLMEZ BAŞLAR,
Bu toprağın her metrekaresinde şehit kanı var. Bu topraklar kolay
kazanılmadı. Bunu idrak edebilmek bunları unutmamak gerekir. Bu
topraklar uğruna nelerin feda edildiğini bu topraklarda kimlerin kan ve
gözyaşlarıyla durduğumuzu unutmamak ve buna layık olmak boynumuzun
borcudur. Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy bunu ne de güzel ifade ediyor;
VURULUP TERTEMİZ ALNINDAN UZANMIŞ YATIYOR,
BİR HİLAL UĞRUNA YA RAB NE GÜNEŞLER BATIYOR.
Bu yıl Çanakkale zaferinin 91. yıldönümünü kutluyoruz. Çanakkale deyince
akla ilk olarak kahraman Türk askeri geliyor. Burada yedi düvele karşı
mücadele eden kahraman Türk askeri aynı zamanda açlık, sefalet ve
hastalıklarla da mücadele etmiş ve savaş boyunca sadece askerlik tarihinin
değil, insanlık tarihinin sayfalarına Türk'ün gururunu ve asaletini altın
harflerle yazdırmıştır. Anlatmak için kâğıtların yetmeyeceği kahramanlık ve
asaletin bir örneğini burada aktarmak istiyorum: Türk askeri açlık ve sefalet
içerisinde savaşırken karşı tarafın askerlerinden esirler almışlardır. O gün de
tabura taze ekmek gelmiş ve askerin boğazından uzun zaman sonra taze
ekmek geçecektir. Fakat onlar bu taze ekmeği yemez ve esir askerlere
verirler. Esir askerler de bir türlü verilen ekmeği yemezler. Askerlerimiz bu
durumda neden yemediklerini merak ederler, komutanları geldiğinde
komutanım siz bunların dilinden anlarsınız hele bir sor neden verdiğimiz
ekmeği yemiyorlar derler. Komutan der ki evladım neden kendi
ekmeklerinizi esirlere verdiniz bizim saf Anadolu çocuğu askerimiz cevap
verir komutanım biz bayat ekmek yemeğe alışığız. Ama onlar alışık değildir
dedik onlar yesin. Komutan esir askerlere sorar neden yemeklerinizi
yemiyorsunuz esir askerler derler ki sizin askerleriniz bayat ekmek yiyor
bize taze ekmek verdiler kesin bunda bir iş var bizi zehirleyip öldüreceksiniz.
Tabi kendilerinde böyle bir alicenaplık olmadığı için askerlerimizin onları
zehirleyeceğini zannetmektedirler. Komutan böyle bir şeyin olmadığını
anlatmaya çalışsa da esirler yemeği yemez sonunda komutan bizim
askerlere ekmeklerden birer parça yedirir bunu gören esir askerler de
yemekleri yer. Bu örnek Çanakkale Savaşlarında askerimizin gösterdiği
asaletlerden yalnızca biridir. Türk askeri dünyaya adeta insanlık dersleri
verir. Karşısındaki düşman susuz diye onunla savaşmazdan evvel ona su
gönderir. Kim yapabilir böyle bir şey hangi millet yapar bunu. Yine malum
bir hikaye anası oğlunu başını kınalıyor komutanı nedenini sorunca asker
cevap veremiyor anasına mektup yazıyor anası da sen dört kardeşin içinde
kurbansın oğul sen İsmail doğdun seni vatana kurban ettim diyor . Hangi
milletten böyle koca yürekli analar çıkar. Irak'ı işgale gelen ABD
askerlerinden ölenlerden birinin babası çıkıp ABD başkanı dahil herkese
veryansın ediyordu. Bunu televizyonlardan hepimiz seyrettik ama dağda PKK
ile çatışırken şehit olan askerimizin babası da aynı ekranlardan oğlum şehit
oldu beni de alın ben de vatana kurban olayım diyor. Şehit anası bağırıyor
bir oğlum daha var onu da alın. Bu hilal bu topraklarda dalganıyorsa bunun
bedeli kanla ödendi ve hala daha kanla ödeniyor. Şairin dediği gibi;
ASIM`IN NESLİ DİYORDUM YA, NESİLMİŞ GERÇEK;
İŞTE ÇİĞNETMEDİ NAMUSUNU, ÇİĞNETMEYECEK.
ŞÜHEDA GÖVDESİ BİR BAKSANA, DAĞLAR, TAŞLAR,
O RÜKÜ OLMASA, DÜNYADA EĞİLMEZ BAŞLAR,
Bu toprağın her metrekaresinde şehit kanı var. Bu topraklar kolay
kazanılmadı. Bunu idrak edebilmek bunları unutmamak gerekir. Bu
topraklar uğruna nelerin feda edildiğini bu topraklarda kimlerin kan ve
gözyaşlarıyla durduğumuzu unutmamak ve buna layık olmak boynumuzun
borcudur. Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy bunu ne de güzel ifade ediyor;
VURULUP TERTEMİZ ALNINDAN UZANMIŞ YATIYOR,
BİR HİLAL UĞRUNA YA RAB NE GÜNEŞLER BATIYOR.
KENDİ İSTEĞİ ÜZERİNE İHRAÇ EDİLEN ÜYE
Yakupca yazdı:KINALI KUZULAR...
Alt sağdaki okla ilerliyoruz arkadaşlar...
Arkadaşlar linkteki adres kafanızı karıştırmasın, Çanakkale Şehitleriyle ilgili bir slayt bu...
İlle de Barış !!! O'nun kadar bize bizi anlatan olmadı hiç !
Sus ve Dinle!...
Sus ve Dinle!...